„Bezmiłość”, Marek Zychla

Zauważyłam ostatnio, że im jestem starsza, tym bardziej w literaturze czy filmie szukam odniesień do lat mojego dzieciństwa. Gdzie dzieciństwo było możliwe, gdzie nasze znajomości i przyjaźnie były prawdziwe, gdzie po prostu mogliśmy być…

Grzesia, bohatera najnowszej powieści Marka Zychli pt. Bezmiłość poznajemy w 1990 roku. Osobiście miałam już lat 7 i dopiero co zaczęłam naukę w pierwszej klasie szkoły podstawowej. Więc tak naprawdę Grześ mógłby być moim starszym kolegą. Mogliśmy się minąć na podwórku, mogliśmy się do siebie uśmiechnąć. Ot, taki Grześ. Jakich wielu było w latach 90. XX wieku. Pochodzący z rodziny, można by rzec, patologicznej (ojciec lubiący zaglądać do kieliszka, matka, która nie umie się zająć dzieckiem, bo sama sobie nie radzi z problemami, ze stratą). Z rodziny, jakich wiele było i jest nadal (tyle, że współcześnie więcej się o nich słyszy).Continue reading →

„Sepia”, Klaudia Zacharska

Często podkreślam, że szybko pokochałam litery. Miałam trzy lata, kiedy codziennie dręczyłam mamę, żeby mi objaśniała te dziwne znaczki, które wypełniały strony gazet czy książek. A mama cierpliwie tłumaczyła mi każdą z liter, rozbudzając we mnie miłość do czytania, a co za tym idzie – do książek.

Jako dziecko nie wiedziałam, kim chcę być w przyszłości („Kim chcesz zostać?” – odwieczne pytanie członków rodziny, nauczycieli czy przypadkowych dorosłych, na których natrafiałam w swoim życiu), ale… teraz myślę, że mogłabym mieć księgarnię. Uroczą, klimatyczną księgarnię w niewielkim miasteczku. Na przykład w Sepii…, o której czytamy: Sepia to malownicze miasteczko, w którego sercu znajduje się księgarnia Papierowa Sowa. Jej właścicielka, Zuza, znana jest z sarkastycznego poczucia humoru, ale też życzliwości i troskliwości, które okażą się niezbędne, gdy pod jej opiekę trafi dwunastoletnia Ola, dochodząca do siebie po stracie matki.Continue reading →

Tako Rzecze Kałużyńska #4

Moi Drodzy Parafianie,
przyszła pora na kazanie. Z wysoką dawką kolokwializmów-seksualizmów. Bo niniejszy odcinek dla świnek jest dywagacją o seksie, a seks jak wiadomo, jaki jest, każdy widzi.
Szczególnie fachowiec.
Od d*****a owiec.
Indżojcie dywagację-seksualizację albo nie.

I niech Wam ziemia lekką będzie, a trawa zieloną.
Ave

Tako Rzecze Kałużyńska #3

Moi drodzy Parafianie,
przyszła pora na kazanie. Tako Kałużyńska rzecze.
Sporo w tym odcinku. Się nagadała, biedactwo. O pasztecie. O wizerunku, wizerunkach. Cycatą nawet rzuciła i nadużyła określenia „za przeproszeniem” i niech Wam ziemia lekką będzie, a trawa zieloną.
O ile wystarczy Wam cierpliwości.
Za przeproszeniem.
Ave

„Polowanie”, Tomasz Kamiński

Nie jest łatwo o dobry debiut w fantastyce. Czasem odnoszę wrażenie, że nowo powstałe książki są kopią wcześniejszych publikacji, fabuła powtarza się w powieściach, różniąc się jedynie wątkami czy kolejnością wydarzeń, a bohaterowie sztampowi – ten główny zazwyczaj dzierżący miecz, walczący z bestiami, poboczni albo ciut gapowaci, albo zagubieni, w każdym razie tacy, by ten pierwszoplanowy na ich tle jaśniał (i swym blaskiem raził w oczy czytelników nie mniej niż wspomniany wcześniej miecz). To ogromne uogólnienie oczywiście.

To nieprawda, że dobre książki fantasy zostały już napisane, a kolejni autorzy nie wnoszą nic wartościowego do literatury gatunku. Jednak trudno o powiew świeżości.

Jak było tym razem? Czy Polowanie okazało się lekturą, która zaprzeczyła mojemu, pewnie i krzywdzącemu niektórych pisarzy, przekonaniu?Continue reading →

Tako Rzecze Kałużyńska #2

Moi Drodzy Parafianie, przyszła pora na kazanie. Tym razem będzie Tako rzecze Kałużyńska refleksyjnie. O czytaniu (w tym horrorów) w Polsce, o pisaniu (w tym horrorów) w Polsce, o wydawaniu (w tym horrorów) w Polsce i o ludzkim zachowaniu (odnośnie pisania, czytania, w tym horrorów) w Polsce. W międzyczasie nastąpi list do redakcji, czyli w tym przypadku do mnie oraz cycata na dziś.

Indżojcie albo nie.

I niech Wam ziemia lekką będzie, a trawa wiecznie zieloną.

Ave.

Zeter Zelke: „Zeter Zelke – to ani chłop, ani baba, może made in Poland, a może nie”

Magdalena Paluch: Cześć! Cieszę się, że dołączyłaś do drugiej edycji projektu #grozajestkobietą. Zanim do Ciebie napisałam, słyszałaś coś więcej o tej akcji? Czytałaś teksty koleżanek po piórze?

Zeter Zelke: Niestety nie. Z grozą nawiązałam bardziej zażyłe relacje, bo okazała się poczytniejsza. Nigdy nie miałam wielkiego parcia na horror, choć od zawsze lubiłam.

MP: Pamiętasz, kiedy sama dołączyłaś do grona autorek, które polubiły się z literaturą grozy? Kiedy został opublikowany Twój pierwszy tekst?

ZZ: Grozę lubię, odkąd pamiętam. Moje pierwsze opowiadanie opublikowano w 2012 roku, w antologii Nowa będącej pokłosiem konkursu literackiego zorganizowanego przez portal Horror Online.

MP: Jeśli się nie mylę, Twoją wizytówką, jeśli chodzi o teksty, jest bizarro. Gdybyś mogła krótko wyjaśnić (tym, którzy nie znają), co to jest i z czym się je, i czemu akurat najbardziej to właśnie bizarro przypadło Ci do gustu?

ZZ: Bizarro trudno zdefiniować. Przybiera ono tak wiele odmian, jak wiele jest gatunków literackich. Wspólnym mianownikiem są daleko posunięte: groteska i absurd. Dziwni bohaterowie. Zupełnie kosmiczni. Wysoki poziom abstrakcji. Różni ludzie szukają w bizarro różnych rzeczy. Jeśli o mnie chodzi, uwielbiam, kiedy nonsensowna zupa na koniec oferuje logiczne wnioski. Taki szok poznawczy. Porządek z chaosu. Coraz częściej też myślę, że bizarro nadaje się do uprawiania narracji okraszonej symboliką. Kto nie potrafi odszyfrować symboli, otrzyma niezrozumiały tekst. Kto potrafi – będzie mieć podwójny ubaw. No, tylko trzeba jeszcze umieć taki tekst napisać, co wcale łatwe nie jest. Niniejszym rzucam przyjaciołom w bizarro wyzwanie! Continue reading →

Tako Rzecze Kałużyńska #1

Moi Drodzy Parafianie,

oto inauguracyjny odcinek gadania Kałużyńskiej, czyli wersja Krwawej Kałuży po tunningu. Zawiera miłe uszom powitanie, miły wstęp, mniej miłe listy do redakcji, miłą cycatą na dziś, miłą zupę Lectera, czyli rosół, miłe książki oraz miłe trzy w jednym.
I ten opis musi Wam wystarczyć. Resztę sobie dosłuchajcie. Indżojcie albo nie i niech Wam ziemia lekką będzie, a trawa wiecznie zieloną.
Ave

poKREWne – nowość na Grozowni

Kochani,

ponieważ od pewnego czasu zdarza mi się patronować lub wspierać gatunki inne niż groza i horror oraz z racji mojej obecnej pracy, postanowiłam rozszerzyć odrobinę współpracę o gatunki, nazwijmy je, poKREWne. Nie martwcie się, Grozownia nie zmieni swego zastosowania. Zwyczajnie po dekadzie promowania jednego gatunku czas spróbować czegoś nowego 🙂

Jedną z powieści, której mam przyjemność patronować jest najnowszy tytuł Tomasza Brewczyńskiego – „Nie zasługujesz na śmierć” (wydawnictwo Vectra).

Premiera książki już 8 marca, a od dziś ruszyła PRZEDSPRZEDAŻ: https://www.empik.com/nie-zaslugujesz-na-smierc-brewczynski-tomasz,p1293574652,ksiazka-p 

Opis:
Dover, późny wieczór. Kamila Wagner spycha męża w przepaść. Zabija człowieka, który w ciągu kilkunastu lat zamienił jej życie w koszmar. Pozbawił ją marzeń, zabrał wiarę w ludzi, odarł z uczuć i resztek godności. Kobieta jest przerażona, ale nie żałuje morderstwa. Przeciwnie, nareszcie czuje się wolna, a do pełni szczęścia pozostaje jej tylko zatuszować zbrodnię i wyjechać z kraju. Czasu ma niewiele. Niespełna dwadzieścia cztery godziny, podczas których wiele się może wydarzyć, i rzecz jasna, wiele się wydarza.

Co doprowadziło bohaterkę do ostateczności?
Co jest w stanie zrobić, aby uciec przed konsekwencjami zabójstwa? Jak sobie poradzi w walce z czasem i przeciwnościami losu?
Kto jej w tej walce pomoże? Komu zdradzi mroczną tajemnicę i kto, tak naprawdę,
nie zasługuje na śmierć? 

Zaintrygowani?…